A thriller story #1

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Er was eens een tijd dat ik nog tijd had en creativiteit genoeg had om verhalen te schrijven, soms gewoon omdat ik er zin in had ging ik dan schrijven. Zo heb ik in de tweede een liefdes verhaal geschreven wat eigenlijk een boek zou worden. Ik heb het alleen nooit afgemaakt. Dat geld ook voor een helloween verhaal wat ik afgelopen week vond. Het leek mij leuk om dit verhaal met jullie te delen. Als jullie meer willen lezen laat het dan even weten dan ga ik veder met het schrijven van het verhaal.

31 oktober 2013 20:48

Ik zit boven in me kamer, muziek te luisteren. Brrr… Wat is het ineens koud. Ik kijk langs me gordijn of me raam dicht zit. Ja hij is toch echt dicht, raar. Dan valt mijn oog ineens op glasscherven op de grond. Ik duw me gordijn opzij en zie de mijn ruit gebroken is. Hoe is dit gebeurt? Wie heeft dit gedaan, was het een poging tot inbraak? Dan zie ik een steen op de grond liggen, er zit een briefje aan vast.

Ik weet wie je bent. Kom vanavond om 12 uur naar het kerkhof. Hier volgt meer. Kom je niet maak ik je geheim bekend.

Kippenvel over heel me lijf. Maar wie? Hoe? Wanneer? Ik moet maar uitkijken. Het beste is om gewoon te gaan. Maar hoe kan dit, wie is dit me hoofd doet pijn van de duizende vragen. De vragen blijven door me hoofd spoken tot het half 12 is. “Laat ik maar eens gaan” Ik loop naar beneden met trillende benen. Pak me sleutels en haal me fiets uit de schuur. Ik fiets richting het kerhof. Aan het begin van de straat bedenk ik me, wat nou als ik straks vermoord wordt. Wacht ik stuur Davy een bericht waar ik ben. Ik druk op verzend en fiets door. Ik zet me fiets in het rek voor het kerkhof. Oh ja, het is dicht natuurlijk. Ik hoor een doffe klap, ik keek om me heen ik zag niemand. Toen zag ik iets liggen, ik liep er op af, het is een soort boek. Ik sla hem open en zie dat er een briefje in zit.

Juist je bent er, klim over het hek. De volgende hint krijg je bij het graf van meneer Hermen. Wees op tijd.

Wees op tijd, ik weet geen tijd. Hoe moet ik dit ooit redden? Wanhopig klim ik over het hek. Het boek nog altijd bij me dragend, ik zie op de kaft staan “Register kerkhof oud-Kralingingen” misschien staat er een pattegrond in! Snel blader ik door het boek maar helaas niks te vinden. Dan maar zoeken. Ik loop & ik loop en ik lees elk graf. Meneer Bos Mevrouw van Huizen, Mevrouw Duizelstein, A. De Fries maar geen meneer Hermen. Ik blijf zoeken, tot dat…
Ik hoor iemand gillen, van de schrik weet ik even niet meer of ik het zelf was of iemand anders. Het enigste wat ik wist is dat ik zo snel mogenlijk weg moest wezen!
Ik loop, nee ik ren over het kerhof tot ik ineens tegen een groot beeld op ren. Ik lees het bordje en zie het volgende staan.

Meneer hermen
6 sept 1947 – 31 oktober 2006
Rust zacht vader, opa & held

Een traan rolt over me wang, verdriet nee, ik ken de zekere man niet eens. Misschien de kou en de angst. Ik hoor voetstappen dus draai me om, maar ik zie niks.
Er ligt wel iets, een beer met een briefje er aan gebonden. “Hoelang gaat het nog duren, wie ben jij?” Schreeuw ik over het kerkhof heen. Een zware stem antwoord: “Ik ben je ergste nachtmerrie”

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s